Αγώνας κι όχι χόμπι ---του Χρήστου Χωμενίδη

Τον τελευταίο καιρό έχω βρει καινούργιο χόμπι: Διαβάζω καθημερινά ό,τι σχεδόν γράφεται σχετικά με το παρόν και με το μέλλον της Κεντροαριστεράς. Το ονομάζω χόμπι όχι για να υποτιμήσω τον σχετικό διάλογο. Το αντίθετο. Συμμετέχουν -κατά την άποψή μου- σε αυτόν οι χαρισματικότερες πένες της Ελλάδας, οι πιο σοβαροί και καταρτισμένοι διανοούμενοι, οι πιο καλοπροαίρετοι πολίτες και κάποιοι από τους σοβαρότερους πολιτικούς. (Καθώς και κάποιοι από τους λιγότερο σοβαρούς πολιτικούς, που απλώς δεν είχαν τα αντανακλαστικά να εγκαταλείψουν την κομματική τους κοιτίδα προτού εκείνη υποστεί καθίζηση…) Οι ιδέες που ανταλλάσσονται στην Κεντροαριστερά είναι αρκετά συχνά πρωτότυπες και σίγουρα απέχουν παρασάγγας από τις δημαγωγικές υπεραπλουστεύσεις και τις εξωφρενικές εν γένει ανοησίες που αντιλαλούν σε άλλους χώρους. Για τούτο και αποκαλώ την ενασχόλησή μου χόμπι: Διευρύνει τους ορίζοντές μου, με βελτιώνει ως άνθρωπο δίχως να μου προσφέρει κάποιο πρακτικό όφελος. Όποτε μάλιστα μου δίνεται η ευκαιρία να συναντήσω δια ζώσης νεαρούς -τριαντάρηδες ή εικοσιπεντάρηδες- Κεντροαριστερούς, ειλικρινά εκπλήσσομαι με την ενάργεια του πνεύματός τους, με τη γοητεία και με τα ακαδημαϊκά τους τρόπαια. Θυμάμαι στη συνέχεια ότι σε εκείνες ειδικά τις ηλικίες, η Κεντροαριστερά λαμβάνει ως πρόθεση ψήφου λιγότερο από 5%...