Γιατί πάω ΙΣΤΑΜΕ; του Νίκου Μπίστη

Μια απάντηση θα ήταν γιατί με κάλεσαν και είμαι ευγενικός άνθρωπος. Λάθος. Ούτε όπου με καλούν για ομιλητή πάω ούτε τόσο ευγενικός είμαι. Αν η εκδήλωση ήταν επετειακού χαρακτήρα και μύριζε μούχλα θα αρνιόμουν αγενώς την πρόσκληση. Η σωστή απάντηση είναι ότι η εκδήλωση αυτή καθ’ εαυτή έχει θεματολογικό ενδιαφέρον και κυρίως ότι συνδέεται άμεσα με το επόμενο βήμα που είναι η συγκρότηση της μεγάλης μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς. Δεν πρόκειται μόνο για ένα διήμερο κατά το οποίο θα γίνει προσπάθεια αξιολόγησης και επανεκτίμησης της πορείας ενός κόμματος που σφράγισε με την παρουσία του τη μεταπολιτευτική περίοδο. Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η προσπάθεια δεν περιορίζεται εντός των τειχών και τα συμπεράσματα δεν αφορούν μόνο τον ιστορικό του μέλλοντος αλλά μπαίνουν κατευθείαν προς αξιοποίηση στον φάκελο κεντροαριστερά που ανοίγει αμέσως μετά. Το θέμα που μου πρότειναν οι διοργανωτές να παρουσιάσω δεν έχει σημασία μόνο για την αποτίμηση του παρελθόντος αλλά συνδέεται άμεσα με το επόμενο βήμα όπως θα καταλάβετε από τον τίτλο: «ΠΑΣΟΚ και η άλλη Αριστερά, μια δύσκολη σχέση». Δεν θα πω κάτι που δεν το ξέρουν οι αναγνώστες του Protagon, όσοι παρακολουθούν εδώ και τρία χρόνια τα κείμενά μου, ούτε θα αλλάξω ένα γιώτα από τους προβληματισμούς μου και την πρόταση με την οποία σας βομβαρδίζω όλη αυτή την περίοδο.

Σκέψεις για την ΔΗΜΑΡ και τον τρίτο πόλο. ---του Γιώργου Παπαμώκου

Μια κριτική ματιά στην κυβερνητική πορεία της ΔΗΜΑΡ και συγκεκριμένες στοχεύσεις για το παρόν και το μέλλον.

Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση δεν απέδωσε αυτό που οι ψηφοφόροι της ανέμεναν. Η ΔΗΜΑΡ ήταν πολιτικά ανίκανη να προχωρήσει τις αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος. Όχι γιατί τα στελέχη της ήταν γενικώς ανίκανα ή διεφθαρμένα. Αλλά για λόγoυς που ήταν πάνω από τις δυνάμεις της. Μάταια πολλοί αναλώνονται σε εσωτερικές συγκρούσεις. Οι περισσότεροι λόγοι ήταν αντικειμενικής αδυναμίας. Παραθέτω μερικούς:
1. Δεν είχε την απαιτούμενη πολιτική ισχύ που πηγάζει από τη δύναμη που της δίνει ο λαός στι εκλογές. Και αυτό κατά τη γνώμη μου θεωρείται η κύρια αιτία αποτυχίας της. Το «κόμμα του 3% έως 6-7%» δεν έχει μεγάλη ισχύ. Ακόμα και ο ρυθμιστικός της ρόλος έγινε παιγνιδάκι στους χρόνια τώρα έμπειρους μάγειρες της πολιτικής σκηνής.
2. Δεν είχε καμία κυβερνητική εμπειρία και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης.