Ο τρίτος πόλος και η εθνική ανασυγκρότηση ---του Γιάννη Βούλγαρη, Τα Νέα, 31/08/2013

Η σχετική πολιτική σταθεροποίηση, τα πρώτα θετικά σημάδια και η προβλεπόμενη για το μέσον του 2014 λήξη του Μνημονίου δείχνουν ότι η πρώτη και πιο δραματική φάση της χρεοκοπίας της Ελλάδας, που ξεκίνησε με τον αποκλεισμό από τις διεθνείς αγορές το 2010, βαίνει στο τέλος της. Σαν έπειτα από τσουνάμι, η χώρα μετρά τις καταστροφές και αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η ανασυγκρότηση θα είναι μια μακρόχρονη διαδικασία.

Ανάμεσα στα «θύματα» της χρεοκοπίας ήταν και το μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα. Το εθνικό δράμα προκάλεσε μια πραγματική κρίση αντιπροσώπευσης, ο μεταπολιτευτικός δικομματισμός κατέρρευσε, με κύριο θύμα το ΠΑΣΟΚ και την ευρύτερη Κεντροαριστερά. Είναι καλύτερο το νέο κομματικό σκηνικό από το προηγούμενο; Πολύ αμφιβάλλω. Συμβαίνει ό,τι συνέβη στην Ιταλία στις αρχές της δεκαετίας του ʼ90. Η κατάρρευση του μεταπολεμικού κομματικού συστήματος παρήγαγε ένα χειρότερο. Η κρίση αντιπροσώπευσης και το χάσμα μεταξύ πολιτών και κομμάτων έγινε εγγενής παθολογία της ιταλικής πολιτικής ζωής.

Υπέρ Αντρέα λόγος παρηγορητικός ---του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη

Οι αντιπαραθέσεις, οι μηνύσεις και η αιδήμων σιωπή 

Μια διάχυτη αίσθηση νοσταλγίας υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Νοσταλγία για την πολιτική αντιπαράθεση που δεν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα. Νοσταλγία για τον ευπρεπή πολιτικό αντίπαλο που μάχεται ευγενικά για τις ιδέες του, απαντώντας σε κάθε τι που τον αφορά σε πολιτικό επίπεδο με σθένος, επιμονή και αρχές. Νοσταλγία για κάτι τόσο σπάνιο που αρχίζεις σιγά – σιγά να πιστεύεις πως δεν υπήρξε ποτέ. Η εποχή στερείται και μεγάλων πολιτικών αντρών και κοινοβουλευτικών μεγεθών που θα έκαναν τη διαφορά και θα αποτελούσαν πόλο έλξης για φερέλπιδες προσωπικότητες να ασχοληθούν με τα κοινά.
Μακρύς, αλλά αναγκαίος ο πρόλογος για να τεθεί το πλαίσιο της ανάπτυξης της ιδέας που έχει να κάνει με την κατάθεση μήνυσης εκ μέρους του κ. Αβραμόπουλου, υπουργού Άμυνας της χώρας κατά του εκπροσώπου Τύπου της ΔΗΜΑΡ για την κριτική που του άσκησε σχετικά με την απόσυρση μιας «περίεργης» είναι αλήθεια τροπολογίας που αφορούσε τη χρήση του πρωθυπουργικού αεροπλάνου από τον ίδιο.

Και κάτι δικά μου… για την κεντροαριστερά ---της Λέλας Παπαγιαννοπούλου

Αντιλαμβάνομαι το πολιτικό κενό, παρακολουθώ τη συζήτηση, συμμερίζομαι την αγωνία και ελπίζω να καταλήξει η συγκρότηση μιας πολιτικής έκφρασης του χώρου μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Όχι, δεν θα μπω σε πολιτικές αναλύσεις, υπάρχουν άλλοι πιο ειδικοί που τα έχουν πει όλα με τη συστηματική τους αρθρογραφία. «Όλα», ίσως είναι μεγάλη λέξη, τα «κυριότερα» ίσως ταιριάζει καλύτερα. Η συμμετοχή μου λοιπόν στον διάλογο που δεν έχει ανοίξει επισήμως, είναι περισσότερο πρακτική και στέκεται σε δύο σημεία. Το πρώτο έχει να κάνει με το φαίνεσθαι, το δεύτερο με το είναι.

Ο όρος Κεντροαριστερά έχει αρνητικό φορτίο. Εκφράζει αποτυχημένες προσπάθειες που ξεκίνησαν με καλό σκοπό, αλλά έμειναν μετέωρες, εκφράζει την αγωνία πολιτικά άστεγων που δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι η πολιτική τούς έχει αφήσει πίσω (αν τους συμπεριέλαβε πραγματικά, διότι το πιθανότερο ήταν ότι συγκυριακά βρέθηκαν κάποια στιγμή μέσα σ’ αυτήν) και διεκδικούν ρόλο και λόγο που αποδεδειγμένα δεν είχαν ποτέ, εκφράζει υπαρξιακές αναζητήσεις επιβίωσης πολιτικών κομμάτων στην προσπάθεια να δικαιολογήσουν την αυτόνομη ύπαρξή τους στο πολιτικό σκηνικό με ενέσεις μπογκομόλετς, που τους έρχονται εύκολες από την παραγωγή πολιτικής. Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν περισσότερο τον κόσμο –είναι που είναι ήδη ζαλισμένος. Ας το πούμε Θανάση, Μανώλη, Παναγιώτη, ας ρωτηθούν ειδικοί, αλλά να βρεθεί επειγόντως ένα άλλο όνομα, νέο και καθαρό από ιδεοληψίες του παρελθόντος.

Αισθητική και Πολιτική: Κι άλλοι λόγοι για την ανάγκη της συγκρότησης της νέας Κεντροαριστεράς ---του Δημήτρη Αθηνάκη

Ο δημόσιος λόγος και η εμπράγματη πολιτική είχαν ανέκαθεν να κάνουν με τον τρόπο εκφοράς και εφαρμογής τους αντίστοιχα. Ποτέ στην ανθρώπινη Ιστορία δεν υπήρξε διάσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης αναφορικά με την αισθητική παρουσία τους. Μπορεί να φαίνεται λιγάκι πολυτέλεια να συζητάμε σήμερα για αισθητική λόγων και πράξεων, αλλά θα ξεκαθαρίσουμε παρακάτω τι ακριβώς θέλουμε να πούμε.

Στην Ελλάδα, σήμερα, υπάρχουν μερικές αδυσώπητες ―αν όχι αδηφάγες― υποχρεωτικές πραγματικότητες: η πραγματικότητα του Μνημονίου ως γεγονότος και βασικού εργαλείου χάραξης οικονομικής πολιτικής και η πραγματικότητα της εφαρμογής του ως αιτίας επιρροής της κοινωνικής πολιτικής. Είναι σαφές ότι τίποτα δεν πάει καλά. Είναι επίσης σαφές ότι κάτι πρέπει να πάει καλά. Είναι ακόμη πιο σαφές ότι πρέπει να πιέσουμε προς αυτή την κατεύθυνση όσοι εντασσόμαστε στο χώρο της Κεντροαριστεράς και του σοσιαλφιλελεύθερου Κέντρου ― αλλά όχι μόνον εμείς. Και μολονότι οι μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας είναι σκληρές και άκαρδες, ο τρόπος που εκείνες θα εξυπηρετηθούν είναι βαρύνουσας σημασίας. Για να το πάμε και λίγο παρακάτω: ο τρόπος που η κυβέρνηση θα μετέλθει για να πείσει την κοινωνία για την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα εντέλει της εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών μας ως κράτους είναι ζήτημα πολιτικής αισθητικής. Αριστεροδέξιος λαϊκισμός και δημοκρατία είναι έννοιες ασύμβατες.

Η Τρίτη των ποιητών...

Cesare Paveze

Τελευταίο μπλουζ, για να διαβαστεί κάποια μέρα

Ήταν μονάχα ένα φλερτ

εσύ βέβαια το ήξερες-

κάποιος πληγώθηκε

πολύ καιρό πριν.


Όλα μοιάζουν

και ο χρόνος περνά-

μια μέρα έρχεσαι

μια μέρα θα πεθάνεις.



Κάποιος πέθανε

πολύ καιρό πριν-

κάποιος που προσπάθησε

μα δεν ήξερε.

[11 Απριλίου 1950]

CEZARE PAVEZE  ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ εισαγωγή Massimo Cazzulo, μεταφράση Γιάννης Η.Παππάς, εκδόσεις PRINTA ".
 1950 Ιούνιος: Ο C.P. παίρνει το βραβείο Στρέγκα για το έργο του Το ωραίο καλοκαίρι Αύγουστος: τη νύχτα της 26ης αυτοκτονεί στο ξενοδοχείο Η Ρώμη που βρίσκεται δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Τορίνο.

 από το έγο του: " Ο θνητός άνθρωπος δεν έχει άλλο αθάνατο πάρεξ την ανάμνηση που κουβαλά και την ανάμνηση που αφήνει." - "δούλεψα, πρόσφερα στους ανθρώπους ποίηση, μοιράστηκα τα βάσανα των πολλών" - " Έψαξα να βρω τον εαυτό μου" .


Η "διαθήκη" του Paveze για τον έρωτα, την πολιτική και την ποίηση. Τέλος η πράξη του - η πράξη του αυτόχειρα.
Το ποίημα στο πρωτότυπο:

Last blues, to be read some day

`T was only a flirt

you sure did know-

some one was hurt

long time ago.



All is the same

year has gone by-

some day you came

some day you`ll die.



Some one has died

long time ago-

some one who tried

but didn`t know.

[11 Aprile 1950]

Η τελευταία συλλογή του Paveze, "Θα έρθει ο θάνατος και θα έχει τα μάτια σου", είναι αφιερωμένη στην C.

Η απομάγευση της πολιτικής και ο θάνατος των κομμάτων «νέου τύπου» ---του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη

Το δροσερό και ελπιδοφόρο αεράκι που έφερε η Mεταπολίτευση, φούσκωσε τα πανιά στο ιστιοφόρο της πολιτικοποίησης ευρέων στρωμάτων του πληθυσμού, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’70 του 20ου αιώνα. Ήταν ο «χρυσός αιώνας» για τα κόμματα «νέου τύπου», δηλαδή για τη λενινιστική αντίληψη οργάνωσης των κομματικών μηχανισμών, με κύρια χαρακτηριστικά την αυστηρά ιεραρχική δομή, τις κομματικές οργανώσεις με γεωγραφικά και επαγγελματικά κριτήρια, τη μεταφυσική άχλη της ηγεσίας ως πάνσοφου ιερατείου που γνωρίζει τα πάντα, ανά πάσα στιγμή, παντού - και δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση.

Από τις μικρές αριστερίστικες οργανώσεις, μέχρι τα μεγάλα κοινοβουλευτικά κόμματα, η ιδέα του κόμματος «νέου τύπου» με την αυστηρή πειθαρχία, την απουσία κριτικής σκέψης, τη θεοποίηση είτε της ηγεσίας, είτε του ενός και μοναδικού ηγέτη, ήταν τόσο ισχυρή, που δεν περνούσε από το μυαλό κανενός πως ίσως να υπάρχει κι άλλος τρόπος οργάνωσης των πολιτών σε κομματικούς οργανισμούς. Σταδιακά, η αντίληψη του κόμματος «νέου τύπου», εισχώρησε ακόμη και στα κόμματα της παραδοσιακά συντηρητικής παράταξης της πατρίδας μας.

Ολοι ισότιμα, χωρίς ηγεμονισμούς ---του Σπύρου Λυκούδη

Από Τα Νέα, 24/08/2013

«Αν δεν θες να κάνεις κάτι, φτιάξε μια επιτροπή», συνήθιζε να λέει ο Γεώργιος Παπανδρέου. Η ρήση του θα μπορούσε να αφορά όσα συμβαίνουν τελευταία στον ευρύτερο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Μια σειρά από επιτροπές φτιάχνονται και ξαναφτιάχνονται, αυτοακυρώνονται πριν ξεκινήσουν, συζητήσεις επί συζητήσεων γίνονται σε σπίτια και ταβέρνες, άρθρα περί Κεντροαριστεράς γεμίζουν σελίδες στον Τύπο και στο Διαδίκτυο. Τα αποτελέσματα ωστόσο είναι γνωστά, μηδενικά. Επίσης, τα δεδομένα είναι γνωστά, όπως εξίσου γνωστά είναι και τα πρόσωπα που καλούνται να παίξουν ρόλο σε αυτές τις διεργασίες.

Αυτό που απουσιάζει είναι μια σοβαρή συζήτηση αλλά με συμπεράσματα, κατάληξη και αποτέλεσμα, για την πολιτική και προγραμματική ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς - κυρίως απέναντι στις ασκούμενες πολιτικές μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο και μετά από αυτό. Κακά τα ψέματα, αυτό που χρειάζεται είναι η διατύπωση ενός εναλλακτικού, προοδευτικού, ρεαλιστικού, άρα και πειστικού πολιτικού σχεδίου.

Συζητώντας για πρόσωπα αλλά όχι για πολιτικές ---του Λεωνίδα Καστανά

Πυκνώνουν οι συζητήσεις, οι καφέδες και τα γεύματα με αντικείμενο, τι άλλο τη «Μεγάλη Κεντροαριστερά». Αλλά μη παίρνετε θάρρος. Προς το παρόν δεν καταλήγουν πουθενά. Το επίκεντρο φυσικά και δεν είναι η ουσία της Πολιτικής, ούτε καν το κέλυφος. Στη δεύτερη στροφή κάθε συζήτησης το ανελέητο ερώτημα που αναδύεται στα χείλη των συνδαιτημόνων είναι το όνομα του αρχηγού. Μετά ακολουθούν τα πείσματα. «Αν έρθει αυτός δεν έρχομαι εγώ», «αν είναι το ΠΑΣΟΚ δεν μπαίνει η ΔΗΜΑΡ», «μα για εκείνη ή εκείνον ακούγονται τόσα» και άλλα τέτοια γραφικά που αναδεικνύουν την παθολογία του χώρου που φιλοδοξεί, τρομάρα του, να σώσει την Ελλάδα.

Η ουσία της πολιτικής απουσιάζει γιατί συμφέρει σε όλους να απουσιάζει. Πολιτική σήμερα δεν είναι ούτε η έννοια της σοσιαλδημοκρατίας του 70, ούτε ο δημοκρατικός σοσιαλισμός ούτε οι αφηρημένοι και κενοί νοημάτων όροι όπως «αριστερός ευρωπαϊσμός» «μεταρρυθμιστική στρατηγική», «οικολογική εγρήγορση» κλπ. Πολιτική σήμερα είναι οι συγκεκριμένες απαντήσεις στα κρίσιμα και συγκεκριμένα επίδικα που τίθενται από την ίδια τη ζωή, τη βαθιά οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Δηλαδή:

Λίγο ακόμη μπλαμπλά περί Κεντροαριστεράς και σύγχρονων (αλλά απαραίτητων) δαιμονίων ― του Δημήτρη Αθηνάκη

[Με αφορμή το κείμενο του Ηλία Κανέλλη, με τον τίτλο «Κεντροαριστερά», στα «Νέα» (21.08.2013)]

Ας εστιάσουμε σε μερικά, ας πούμε, δεδομένα ή/και αυτονόητα• στο αυτονόητο ότι χρειάζεται η Κεντροαριστερά (ΚΑ) (μπλαμπλά), ότι, τώρα που η ΔΗΜΑΡ χάνει (ή έχει χάσει ήδη) το παιχνίδι, μόνο το ΠΑΣΟΚ έχει μείνει ως μαγιά, όσο κι αν το βδελυσσόμαστε, και οι πέριξ αυτού, πέραν της ΔΗΜΑΡ, δυνάμεις (Λοβέρδος, Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου, Μόσιαλος, Δράση, εκσυγχρονιστές κ.λπ.), ότι, αν δεν υπάρχει υπολογίσιμη ΚΑ, θα έχουμε ένα ΣΥΡΙΖΑ στα ύψη (ενδεχομένως και πρώτο, είναι κι ένας Δένδιας ―συμβολικά το λέω― που χαλάει τη σούπα στις ΚΑ ψυχές) κι έναν Σαμαρά να μην έχει κάποιον να συνεργαστεί (είναι και τα κουκιά στη μέση, τι να κάνουμε;) και κάποιον να τον συγκρατεί ―κι εδώ είναι το σημαντικότερο― όσο μπορεί.

Αν στις εκλογές είναι πρώτος ο Σαμαράς (και με το μπαίνει-δεν-μπαίνει-η-ΔΗΜΑΡ, που αποτελεί πια αμφίβολη δύναμη σταθερότητας), πού θ’ αποταθεί; Αν είναι πρώτος ο Τσίπρας... ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Ή ας το συζητήσουμε. Να είμαστε όμως έτοιμοι να πούμε αλήθειες στον εαυτό μας και μεταξύ μας. Να πούμε ποιος θα συνεργαζόταν ―και πώς ή γιατί― μαζί του. Αλήθειες όμως. Η δική μου; Με ό,τι έχω σήμερα κατά νου, ούτε για πλάκα• δεν σκάω ούτε μισό χειλάκι.

Η Τρίτη των ποιητών...

Μάρκος Μέσκος

Το τίποτε δεν υπάρχει

Άλλοι βλέπουν μαύρα φτερά τη νύχτα

μαύρες φτερούγες μόνο πετούν

μα εκεί στο δρόμο του αλσυλλίου ένα ζευγάρι

τα χείλη του στα χείλη της τα μάτια σφαλισμένα˙

δεν βλέπουν τίποτε

αγκαλιασμένος ύπνος στον ουρανό

το δεξί του χέρι σα χνούδι στον ώμο της πέφτει

λησμονημένοι στην άκρη του αιωνίου

δίχως ημέρα δίχως νύχτες

νέοι ξενιτεμένοι απ` τη ζωή νωρίς˙

λοιπόν

μια λάμψη εικόνας φωτογραφία αγνώστου

(κι εσύ κάποτε μέσα στον κόσμο

αγγελοκρουσμένε)

το τίποτε δεν υπάρχει.

Μάρκος Μέσκος  ΕΛΕΓΕΙΕΣ εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, Αθήνα 2004

Μάρκος Μέσκος