Ναι στον διάλογο των "58"…

…ζητούν μέλη και στελέχη της ΔΗΜΑΡ από την ηγεσία τους, με το πιο κάτω κείμενο το οποίο με υπογραφές θα κατατεθεί στην σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος το προσεχές Σαββατοκύριακο.

Η Δημοκρατική Αριστερά να πει ΝΑΙ στον διάλογο

Η δημιουργία του τρίτου πόλου αποτελεί εξ αρχής για τη Δημοκρατική Αριστερά βασική στρατηγική επιλογή, στην οποία εμμένει σταθερά, ανεξάρτητα από συγκυριακούς συσχετισμούς δυνάμεων.

Σε μια εποχή πρωτόγνωρης αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, αλλά και ισοπεδωτικής απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και συλλήβδην του πολιτικού προσωπικού (με συνέπεια την επικίνδυνη για τη δημοκρατία αναβίωση της φασιστικής ακροδεξιάς), η ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς —αλήθεια, πόση σημασία έχει η ταμπέλα;— δεν μπορεί να γίνει με όρους του χθες· δεν μπορεί να γίνει με αρνήσεις και ετεροπροσδιορισμούς, με ηγεμονισμούς ή με βραχυπρόθεσμους τακτικούς υπολογισμούς.

Η έκκληση / πρόσκληση των 58 για την έναρξη διαλόγου των ευρύτερων δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού εντάσσεται στη στρατηγική επιδίωξη του κόμματός μας για την ανασυγκρότηση του χώρου. Η a priori απόρριψη αυτού του διαλόγου έρχεται σε αντίφαση με τις βασικές επιλογές της Δημοκρατικής Αριστεράς, αλλά και με τον ίδιο τον χαρακτήρα μιας μη φοβικής αριστεράς, μιας αριστεράς τής ανανέωσης, του διαλόγου, της συμμετοχής.

Ζητάμε από το κόμμα μας, τη Δημοκρατική Αριστερά, με δεδομένη σε κάθε περίπτωση την πολιτική και οργανωτική της αυτονομία, υπηρετώντας ακριβώς τη δική της στρατηγική του τρίτου πόλου, να ανταποκριθεί καλόπιστα και με ανοιχτό πνεύμα στην πρόσκληση σε διάλογο για την ανασυγκρότηση του χώρου, με στόχο την υπέρβαση του νέου δικομματισμού αλλά και τον απεγκλωβισμό από το στείρο δίλημμα μνημόνιο / αντιμνημόνιο χωρίς δεσμεύσεις και προαπαιτούμενα, χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς, να συνεισφέρει τις προτάσεις της, το πρόγραμμά της, το πολύτιμο παράδειγμα συνεργασίας· να προτείνει, πιστή στις προγραμματικές της αρχές, την πλατφόρμα που θα αντικαταστήσει τις ασκούμενες πολιτικές· να συνδιαμορφώσει μια στρατηγική για την ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας, σε μια εποχή ιδιαίτερα κρίσιμη για την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης· να χαράξει αυτόνομα τη στρατηγική των συνεργασιών της με βάση την αποδοχή ή όχι των θέσεών της, αφού πρώτα τις θέσει σε γόνιμη συζήτηση· να συμβάλει θετικά και καίρια στη διαμόρφωση ενός σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης· να ανοιχτεί, να ακούσει και να ακουστεί.

Τα μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς που θέλουν να συνυπογράψουν το κείμενο μπορούν να στείλουν το όνομά τους και τη νομαρχιακή στην οποία ανήκουν στο: ypografesdimar@gmail.com


ΥΓ. Συμπληρώνουμε τις υπογραφές μελών και στελεχών της ΔΗΜΑΡ, όπως δημοσιεύτηκαν σήμερα. 

Η Τρίτη των ποιητών...

Άρης Αλεξάνδρου



ΕΙΣΗΓΗΣΗ

à la manière de Jdanov

και κατά συνέπεια η ποίηση

είναι μια υπόθεση αντικοινωνική.

Πιστεύει σε λέξεις και ιδεογράμματα

και δε βλέπει λόγου χάρη

πως άλλο ένα δέντρο να ξαπλωθείς στον ίσκιο του

κι άλλο το ίδιο δέντρο να πάρεις την ξυλεία του.

Το πράγμα είναι σοβαρό: Κάτω από τα σχήματα (δήθεν ποιητικά)

κρύβεται το μαχαίρι που μας χτυπάει πισώπλατα.

Εξομοιώνοντας τα πάντα

παραβλέποντας συνθήκες χρόνο τόπο

οι στιχοπλόκοι καταντούν να υποστηρίζουν

πως τα κόκκαλα κ’ οι φλέβες

βαραίνουνε το ίδιο στη ζωή του κάθε ανθρώπου

επιμένουν να πιστεύουν πως μια πληγή κακοφορμίζει

με την ίδιαν ακριβώς αιτιοκρατία

κι όταν την άνοιξαν οι σφαίρες

των αγροτών του Κόκκινου Στρατού

που χτύπησαν τους εργάτες διαδηλωτές του Βερολίνου

κι όταν την άνοιξαν τα βόλια

των εργατών της Deutsche Wehrmacht

τότε που τα δέχτηκαν στους δρόμους της Αθήνας οι γεωπόνοι σπουδαστές.

Ο ποιητής, ξεκομμένος απ’ τους πόθους του λαού

καταντάει τελικά να μην πασχίζει γι’ άλλο

παρά μονάχα πώς θα πει την προσωπική του αλήθεια

καταντάει να λέει τις σφαίρες σφαίρες

και τους πληγωμένους πληγωμένους

κι όλο το πρόβλημά του στενεύει μες στα όρια

μιας αναζήτησης σωστού λεξιλογίου

έτσι που με κάθε θυσία

αδιάφορος για όλα

ακόμα και την πάλη των τάξεων

να φτάσει τελικά να καυχηθεί

πως ναι, αυτό πάσχιζα να πω

όπως βλέπει ένα σώμα στερεό και σκέφτεται

“Τούτο δω ίσως νάναι κείνο που γυρεύω”

το παίρνει στο χέρι το ζυγιάζει και σκέφτεται

“Με τούτο δω, ίσως μπορέσω να καρφώσω μια πρόκα πίσω απ’ την πόρτα μου”

στεριώνει την πρόκα κρεμάει το σακάκι του και λέει

“Ναι, αυτό είταν που γύρευα.

Από δω και μπρος

τ` ονομάζω

σφυρί”.

Η ποίηση λοιπόν είναι μια υπόθεση αντικοινωνική.

Το κόμμα οι οργανώσεις κυρίως η αγκιτπρόπ

έχουν καθήκον να





Το πρώτο ποίημα της συλλογής «Ευθύτης οδών» (1959), που μετά δημοσιεύτηκε και στη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1941-1974
​ εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 1991. ​ Στη συγκεντρωτική έκδοση υπάρχει στο τέλος η εξής σημείωση του ποιητή για το ποίημα αυτό: «Είναι γνωστή η κατ’ εισήγησιν του Ζντάνοβ απόφαση της Κ.Ε. του Κ.Κ.Σ.Ε. (μπ.), που είχε σαν συνέπεια, μεταξύ των άλλων, να καταδικαστεί σε πολύχρονη σιωπή η Άννα Αχμάτοβα».




Εδώ από το ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ, επιμέλεια Γιώργος ΜΠΛΑΝΑΣ, εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2012



Στην εκδήλωση για τον Άρη Αλεξάνδρου μίλησε μεταξύ άλλων και ο ποιητής Δημήτρης Αθηνάκης. Αξίζει να τον διαβάσουμε.

ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ: ΒΑΛΙΤΣΑ 1972 [ΣΙΔΕΡΟ 0,30 x 0,28cm]

Ο κεντροαριστερός πόλος δεν θα είναι “κλοτσοσκούφι” ---του Νίκου Μουζέλη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Δημήτρη Κουκλουμπέρη

• Κεντροαριστερά χωρίς την Αριστερά, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ, νοείται;

Και βεβαίως νοείται. Αν η Κεντροαριστερά έχει διαφορετική θέση από την Αριστερά ως προς τα αίτια της κρίσης και ως προς τα μέσα υπέρβασης – και αν αυτή η βασική διαφορά δεν φαίνεται να γεφυρώνεται, τότε στα δημοκρατικά πολιτεύματα δημιουργούνται διαφορετικά κόμματα. Είναι μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα που το μεγαλύτερο κόμμα «τρώει το μικρότερο» ή προσπαθεί με μη νόμιμα μέσα να το εξαφανίσει. Οσο για το πιο θεωρητικό πρόβλημα του τι σημαίνει Αριστερά και τι Κεντροαριστερά ή ποια είναι η διαφορά μεταξύ Κεντροαριστεράς και Σοσιαλδημοκρατίας, αυτό είναι ένα πρόβλημα με το οποίο δεν είναι δυνατόν να ασχοληθώ εδώ.

• Ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς με το ένα τμήμα της, το ΠΑΣΟΚ, να συμμετέχει σε κυβέρνηση με τη συντηρητική παράταξη, μπορεί να γίνει;

Η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς πρέπει να ξεκινήσει όχι τόσο από τα κόμματα όσο από την κοινωνία των πολιτών και από όλους που, είτε είναι ενταγμένοι σε κινήσεις είτε όχι, πιστεύουν πως ένας σοσιαλδημοκρατικός/κεντροαριστερός χώρος μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει το δημοκρατικό σύστημα πιο σταθερό, καθώς και πιο ικανό να αμβλύνει τη σημερινή πόλωση και να καταπολεμήσει πιο αποτελεσματικά την άνοδο της νεοναζιστικής Δεξιάς.

Η φυγή και η φωνή ---του Αρίστου Δοξιάδη

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 16 Ιουνίου 2013

Μια μεγάλη παθογένεια της κοινωνίας της Μεταπολίτευσης ήταν ότι διαλέγαμε ιδιωτικές λύσεις, ενώ πληρώναμε και για τις δημόσιες. Η ελίτ έστελνε τα παιδιά σε ιδιωτικά σχολεία και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, και η πλειονότητα των μεσαίων στρωμάτων, που δεν μπορούσε να πληρώσει τέτοια ποσά, τα έστελνε σε φροντιστήρια. Η ελίτ έμπαινε στα ιδιωτικά νοσοκομεία, και τα μεσοστρώματα έδιναν «φακελάκι» στα δημόσια, γιατί δεν άντεχαν την αναμονή και την αδιαφορία. Αυτά συνέβαιναν, ενώ τα ποσά που πλήρωνε το κράτος για παιδεία και υγεία ήταν συγκρίσιμα με των ευρωπαϊκών χωρών που έχουν καλά δημόσια συστήματα. Οι διαμαρτυρίες για την κατάσταση αυτή ήταν υποτονικές, και επομένως, οι πολιτικοί δεν ένιωθαν την πίεση να αλλάξουν τα πράγματα. Δεν υπήρχε κανένα κίνητρο για βελτίωση σε μεγάλα τμήματα του Δημοσίου και καμιά κύρωση για την κακή ποιότητα των υπηρεσιών.

Τέτοιες καταστάσεις είχε περιγράψει ο A.O. Hirschman στο βιβλίο «Φυγή, φωνή και αφοσίωση» ( η ελληνική μετάφραση εδώ ). Οι χρήστες κάθε υπηρεσίας έχουν, σχηματικά, δύο τρόπους να αντιδράσουν όταν οι υπηρεσίες ενός οργανισμού δεν τους ικανοποιούν: είτε να φύγουν και να βρουν άλλον πάροχο (φυγή) είτε να διαμαρτυρηθούν και να ενεργήσουν ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση (φωνή). Οταν οι χρήστες επιλέγουν τη φυγή, κι εφόσον η διοίκηση του οργανισμού ζημιώνεται από αυτήν, τότε πιθανότατα θα επιδιώξει να τους πείσει να επανέλθουν, βελτιώνοντας την ποιότητα των υπηρεσιών. Αυτό ισχύει συνήθως (όχι πάντα) στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, όταν λειτουργεί ο ανταγωνισμός. Η φυγή γίνεται ερέθισμα για να αντιστραφεί η παρακμή, αν βέβαια υπάρχουν ο χρόνος, οι πόροι και οι ικανότητες για βελτιώσεις.

ΒΗΜΑ: Κάποιοι θέλουν ένα μικρό, ελεγχόμενο μαγαζί

H συμμετοχή κεντρικών στελεχών της ΔΗΜΑΡ στους 58 και κυρίως στη Συντονιστική Γραμματεία τους διαμορφώνει συνθήκες σχίσματος. Ο γραμματέας του κόμματος κ. Σπ. Λυκούδης έχει καταστήσει σαφή τη διαφωνία του με τον κ. Φ. Κουβέλη σε δύο καίρια ζητήματα: την έξοδο της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση συνεργασίας και την αρνητική στάση του απέναντι στον διάλογο για την ανασύνταξη του χώρου. Παράλληλα διαφωνεί επειδή θεωρεί ότι αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση με τη συμμετοχή των κκ. Στ. Λιβαδά και Γερ. Γεωργάτου στη Συντονιστική Γραμματεία των 58 αλλά και με τη συλλογή υπογραφών που επιχειρεί ένα κομμάτι της ΔΗΜΑΡ τασσόμενο υπέρ του διαλόγου. Ο εσωτερικός διάλογος που θα ανοίξει από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής την ερχόμενη Κυριακή μέχρι το Συνέδριο του κόμματος στις 13-15 Νοεμβρίου απελευθερώνει τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ να μιλήσουν ανοιχτά χωρίς να εμποδίζονται από ρόλους και θέσεις. Ο κ. Κουβέλης, πάντως, την Πέμπτη από την Αχαΐα επέμεινε στη δική του πρόταση για τον χώρα του δημοκρατικού, σοσιαλισμού και τόνισε άτι δεν μπορεί να συγχέεται η ευρύτητα του χώρου με την απουσία στίγματος. «Ο Φώτης Κουβέλης έχει διακηρύξει ότι στρατηγικός στόχος της ΔΗΜΑΡ είναι η ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού», επισημαίνει ο βουλευτής Β' Αθήνας κ. Γρ. Ψαριανός. «Κάποιοι όμως στην ηγετική ομάδα του κόμματος, και δεν αναφέρομαι στον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, θέλουν ένα μικρό, ελεγχόμενο μαγαζί. Η πλειοψηφία της ΔΗΜΑΡ δεν ενδιαφέρεται για αυτό το μικρό μαγαζί. Πώς μπορείς να λες όχι στο ΠαΣοΚ του Βενιζέλου αλλά ναι στον Αοβέρδο, τον Καστανίδη, τον Αμοιρίδη; Είναι άκομψο να θέτεις όρους στο συμμαχικό σχήμα για τους εκπροσώπους άλλων χώρων. Εμάς δεν μας ενδιαφέρει το σύστημα ΠαΣοΚ αλλά ο κόσμος που δεν συμμετείχε στο φαγοπότι, αυτοί που αναζήτησαν πολιτικό άσυλο στον ΣΥΡΙΖΑ. Η υπόθεση της Κεντροαριστεράς πρέπει να προχωρήσει επειδή η χώρα χρειάζεται μια κυβερνώσα προοδευτική συμμαχία. Η ΔΗΜΑΡ θα συμμετάσχει στον διάλογο ή δεν θα υπάρχει», τονίζει.

Γιατί λέω "ναι" στην πρωτοβουλία

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ από ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:

Γιατί λέω "ναι" στην πρωτοβουλία
Η κίνηση πρωτοβουλία των 58 εκδηλώνεται σε μια κρίσιμη για τον τόπο και το πολιτικό σύστημα συγκυρία. Και δεν μπορεί να μιλά για υπεύθυνη στάση απέναντι στους πολίτες και τη χώρα, όποιος αρνείται να προσέλθει στο διάλογο. Η τακτική ο καθένας με τον πόλο του , το μόνο που κάνει είναι να διευκολύνει την πόλωση και την κυριαρχία του δεξιού συντηρητισμού της Ν.Δ. και του αριστερού λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε ως τρίτη καταγραφόμενη δύναμη τη Χρυσή Αυγή, το σκηνικό σε περίπτωση εκλογών είναι ζοφερό και αδιέξοδο. Χρειάζεται λοιπόν μια ανατροπή, μια μετατόπιση του πολιτικού κέντρου βάρους για να βγούμε από την κρίση χωρίς περαιτέρω απώλειες. Να διαμορφώσουμε μια πειστική για τους πολίτες ορθολογική και ρεαλιστική προγραμματική δυναμική, έναν πολυκεντρικό πολιτικό φορέα των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, με κοινό όμως τόπο την απόφαση όσων συμμετέχουν να κάνουν την τομή με τις στρεβλώσεις του παρελθόντος, για μια Ελλάδα πραγματικά ευρωπαϊκή θεσμικά και πολιτικά.

Η διαφοροποίηση του Σπύρου Λυκούδη ---Του Κωνσταντίνου Ζούλα

«Τι θα κάνει ο Σπύρος»; Το ερώτημα αυτό που αφορά τον γραμματέα της ΔΗΜΑΡ κ. Σπ. Λυκούδη, ακούγεται σε κάθε συζήτηση των στελεχών της Αγ. Κωνσταντίνου. Οχι τυχαία. Η δημόσια διαφοροποίηση του κ. Λυκούδη με την επιλογή Κουβέλη να αποχωρήσει από την κυβέρνηση ήταν η απαρχή της δύσκολης συγκατοίκησής τους. Εκτοτε ο γραμματέας δεν διστάζει -έστω διπλωματικά- να επισημαίνει κάθε λάθος του «φίλου ζωής», όπως αποκαλεί τον κ. Κουβέλη. Μόνον την τελευταία εβδομάδα χαρακτήρισε «θετική και πολύ ενδιαφέρουσα» την πρωτοβουλία των 58 για την ανασύσταση της Κεντροαριστεράς, αλλά και «βεβιασμένη» την απόρριψή της.

Η αναφορά στον κ. Λυκούδη δεν γίνεται άνευ λόγου. Ο γραμματέας της ΔΗΜΑΡ δεν είναι μόνον ένα πρόσωπο που χαίρει σεβασμού εντός του κόμματός του. Απο τις εκλογές και μετέπειτα έχει διευρύνει το ακροατήριό του, ενώ λόγω του κύρους του, της συνεπούς πολιτικής πορείας του και της μετριοπάθειάς του, θα έλεγε κανείς πως θεωρείται ο φυσικός διάδοχος του κ. Κουβέλη.

Ο κ. Λυκούδης διαμηνύει τις τελευταίες ώρες ότι αν η ΔΗΜΑΡ συμπράξει με τον ΣΥΡΙΖΑ στην σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα υποβρύχια θα διαπράξει άλλο ένα σφάλμα, ίσως το μοιραίο για τη μελλοντική πορεία της, καθώς θα δικαιώσει εμπράκτως όσους ήδη αποκαλούν τον κ. Κουβέλη «λάιτ εκδοχή του Τσίπρα». Εξ ου και το ερώτημα «τι θα κάνει ο Σπύρος» δεν απασχολεί μόνον την Αγ. Κωνσταντίνου, αλλά και το «πείραμα των 58», οι περισσότεροι των οποίων γνωρίζουν πως άνευ της συμμετοχής ενός κορυφαίου στελέχους της ΔΗΜΑΡ θα μετεξελιχθούν μάλλον σε έναν ακόμη όμιλο προβληματισμού για την Κεντροαριστερά.

από το http://www.kathimerini.gr

Οι 58, το ΠΑΣΟΚ και η Ελιά ---του Γιωργου Παγουλατου*

«Αυτό δεν είναι Διακήρυξη δημιουργίας νέου κόμματος. Είναι έκκληση και πρόσκληση». Ετσι ξεκινά το κείμενο των 58 που καλεί για την ανασυγκρότηση του χώρου, τη δημιουργία μιας ελληνικής «Ελιάς». Σε ποιους απευθύνεται; Σε πολίτες, κόμματα και φορείς, από τη σοσιαλδημοκρατία, το φιλελεύθερο κέντρο, τη δημοκρατική αριστερά, την πολιτική οικολογία, τον προοδευτικό ευρωπαϊσμό. Εν ολίγοις, στο σύνολο του κερματισμένου χώρου μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, που συνηθίζουμε να ονομάζουμε κεντροαριστερά.

Ορισμένοι εναντιώθηκαν στη συμπερίληψη του ΠΑΣΟΚ μεταξύ των αποδεκτών της πρόσκλησης. «Γιατί προς το ΠΑΣΟΚ;». «Μα το ΠΑΣΟΚ είναι νεκρό». «Αταφο πτώμα», «σε τυμπανιαία κατάσταση». Ο ιατροδικαστικός λόγος ασκούσε πάντα μια μακάβρια πολιτική γοητεία. Γιατί λοιπόν το ΠΑΣΟΚ; Διότι, πρώτον, καμία κεντροαριστερά δεν μπορεί να ανασυσταθεί ερήμην των μόνων κομμάτων που διαθέτουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Ακόμα και σκιά του εαυτού του, το ΠΑΣΟΚ ψηφίζεται από ένα σημαντικότατο μέρος του εκλογικού σώματος. Δεύτερον, σε κάθε καχύποπτο που φοβάται ότι η Ελιά θα λειτουργήσει ως μακρύ χέρι του ΠΑΣΟΚ, αντιστοιχεί ένας Πασόκος που ανησυχεί ότι η Ελιά είναι όχημα διάλυσης του ΠΑΣΟΚ. Τρίτον, μια διάλυση του ΠΑΣΟΚ, που ορισμένοι υπερφίαλα ζητούν, θα γκρέμιζε την κυβέρνηση και μαζί την πολιτική σταθερότητα που χρειάζεται απεγνωσμένα η οικονομία. Τέταρτον, η ανανέωση στην πολιτική δεν είναι παρθενογένεση, ούτε το νέο εμφανίζεται από το πουθενά. Η αλλαγή είναι εξέλιξη, μεταρρύθμιση, συνέχεια. Συμβαίνει όταν το παλιό μπολιαστεί με το νέο, κι η σύνθεση δημιουργήσει μια νέα ισορροπία. Η Ελιά εκφράζει το μοναδικό εγχείρημα συνένωσης όλων, υπό μια νέα κοινή στέγη. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ θα είναι αυτόνομες συνιστώσες ανάμεσα σε άλλες ποιοτικές πρωτοβουλίες και δυνάμεις. Η Ελιά είναι ο καταλύτης που θα γεννήσει το νέο που τις υπερβαίνει.

Ισχυρή φιλοευρωπαϊκή δημοκρατική παράταξη ---του Σταύρου Λιβαδά

Το κείμενο των «58» δεν είναι «διακήρυξη δημιουργίας νέου κόμματος, αλλά έκκληση-πρόσκληση προς πολίτες, κόμματα, κινήσεις ...» του χώρου της Κεντροαριστεράς, για διάλογο και κοινή πορεία. Στο πλαίσιο που προτείνεται τα κόμματα διατηρούν την πολιτική και οργανωτική τους αυτονομία.

Το κείμενο δεν το υπογράφουν μόνον «ανένταχτοι» αλλά και άτομα που ανήκουν σε κόμματα και κινήσεις από όλο το φάσμα των δυνάμεων του χώρου. Η δική μου υπογραφή στο κείμενο (φαντάζομαι και των άλλων συντρόφων μου της ΔΗΜΑΡ που το συνυπογράφουν και των πολλών που με πολλούς τρόπους το στηρίζουν) απορρέει ως ανάγκη και καθήκον από τις ίδιες τις αρχές και τους στόχους του κόμματός μου ως «Αριστεράς της ευθύνης».

Μια ισχυρή φιλευρωπαϊκή δημοκρατική παράταξη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αποτρέψει αυτή την καταστροφική προοπτική, ενώ αντίθετα μπορεί να επιβάλει το αναγκαίο κλίμα ενότητας και σύμπνοιας, ώστε να ανακάμψει η χώρα.

Ελιά αθώων και υποψιασμένων ---του Νίκου Μπίστη

Οι αναγνώστες του Protagon δεν μπορεί να έχουν παράπονο. Εδώ και έναν χρόνο έχουν σχεδόν on line ενημέρωση για τις εξελίξεις που οδήγησαν στο κείμενο των 58 και το φύτεμα της ελληνικής Ελιάς. Παρακολούθησαν βήμα το βήμα τις συζητήσεις, τις δυσκολίες, την κατάληξη. Και στα σχόλια που συνόδευαν τα άρθρα μου προηγήθηκε τόσο η καταγραφή των προσδοκιών όσο και οι ενστάσεις που ακολούθησαν τη δημοσίευση. Δεν υπήρχε τίποτε που να ήρθε εκρηκτικά στην επιφάνεια μετά την κυκλοφορία του κειμένου των 58 που να μην είχε διατυπωθεί σε αυτόν εδώ τον χώρο.

Μπορούμε τώρα, λοιπόν, να προχωρήσουμε σε μια πρώτη αποτίμηση της πρωτοβουλίας και να συζητήσουμε πάνω σε ορισμένες ενστάσεις -να δούμε αν ευσταθούν- και σε κάποιες υποδείξεις που οφείλουμε να τις πάρουμε σοβαρά υπόψη μας.

1. Η απήχηση που είχε το κείμενο–έκκληση για τη συγκρότηση ενός νέου φορέα, μιας παράταξης ομπρέλας, είναι αδιαμφισβήτητη. Παρότι η ύπαρξη πολιτικού κενού ήταν εμφανής, δεν ήταν καθόλου σίγουρη η ανταπόκριση με δεδομένη την απογοήτευση του «λαού της κεντροαριστεράς» από την ήττα και τον πληθωρισμό αποτυχημένων προσπαθειών με τη σύγχυση που αυτός μπορούσε να προκαλέσει. Η ποιότητα και ειλικρίνεια του κειμένου και το εύρος των υπογραφών δεν επέτρεψαν να καλυφθεί η προσπάθεια από ένα αποπνικτικό νέφος καχυποψίας και σκεπτικισμού. Προφανώς, όλα θα κριθούν στην πορεία και εκ του αποτελέσματος, όμως είναι πλέον βέβαιο ότι θα υπάρξει πορεία.